انجمن دوستی ایران و افغانستان – اخبار رسانه ها

تهران – روزنامه آمریکایی واشنگتن پست روز چهارشنبه در گزارشی به نقل از ‘رایان کراکر’ سفیر واشنگتن در کابل نوشت: کراکر فردی است که می تواند با استفاده از سیاست ‘صبر راهبردی’ به اوضاع افغانستان سامان دهد. به گزارش ایرنا، این روزنامه افزود: کراکر، یکی از بازیگران اصلی دوران پس از یازدهم سپتامبر شمرده می شود که بیشتر سال های ده سال اخیر را در افغانستان، عراق و پاکستان سپری کرده است.
این ادعا در حالی مطرح می شود شد که با گذشت ۱۰ سال از حضور نیروهای آمریکایی و خارجی در افغانستان که برای برقراری صلح، بازسازی، تقویت دموکراسی ، رعایت حقوق بشر و توسعه می گذرد، این کشور همچنان در آتش جنگ و ناامنی می سوزد.
این روزنامه آمریکایی در ادامه ادعا می کند، کراکر به همراه ژنرال’ دیوید پترائوس’ فرمانده پیشین نیروهای ناتو و آمریکا در افغانستان از جمله افرادی هستند که در چهار سال گذشته موفق شدند واشنگتن را از فاجعه عراق نجات دهند. اکنون کراکر قصد دارد این کار را این بار در کابل تکرار کند.
رایان کراکر در مصاحبه با خبرنگار واشنگتن پست این عبارات را تکرار کرد که ‘کار دشورای است. ادامه این کار دشوار خواهد بود. اما کار ناامید کننده ای نیست.’
وی افزود: مساله مهم صبر راهبردی است که برای ما دشوار است. اکنون به این راهبرد نیازمندیم. در عراق به آن راهبرد نیاز داشتیم و به طور کلی در افغانستان هم به آن نیاز داریم.
این در حالیست که با فرارسیدن سالگرد حادثه یازدهم سپتامبر، جمهوی خواهان و دموکراتها در باره جنگ علیه القاعده و گروه طالبان به عنوان اقدامی مهم که نیازمند پایان فوری است صحبت می کردند.
کراکر گفته است: ‘من می دانم که آمریکایی ها از جنگ خسته شده اند. من هم به نوعی از جنگ خسته ام’.
به نوشته این روزنامه آمریکایی او در دوران خدمت خود شلیک موشک را تحمل کرد و در تلویزیون ملی مورد حملات لفظی کمیته های کنگره و در نهایت شخصیت هایی همچون نوری المالکی نخست وزیر عراق و حامد کرزی رییس جمهوری افغانستان قرار گرفت.
۶۲ سال از عمر کراکر می گذرد. او یکبار پس از پایان مسئولیت خود در عراق درخواست بازنشستگی کرد، اما در پی تیره شدن روابط بین کرزی و آمریکا، با چرب زبانی اوباما و پترائوس باردیگر مسئولیت در افغانستان را پذیرفت.
واشنگتن پست در ادامه می نویسد: کراکر اصلی ساده را در ذهن دارد. نخست آن که خواسته او برای پایان جنگ با القاعده به معنای آن نیست که این جنگ به زودی پایان پذیرد. به گفته وی ‘هنوز القاعده وجود دارد… فکر نمی کنم القاعده با مرگ اسامه بن لادن از فعالیت خود دست کشیده باشد.’
دوم، حقیقت تلخ آن است که آینده القاعده به شکلی جدایی ناپذیر به افغانستان و طالبان گره خورده است. کراکر در همین حال مدعی شد که ‘القاعده در افغانستان نیست زیرا ما در آنجا حضور داریم.’
وی می افزاید: ‘اگر ما پیش از آمادگی افغانستان این کشور را ترک کنیم، باید شاهد ‘طالبانی شدن’ افغانستان و بازگشت به شرایط پیش از حادثه یازدهم سپتامبر در سال ۲۰۰۱میلادی باشیم. آنگاه شاهد بازگشت القاعده احیاء شده به عرصه جهاد جهانی خواهیم بود.’
کراکر گفته است ‘باید آن [افغانستان] را درست کنیم.’
وی پرسید آیا آمریکا قادر به چنین کاری است؟ با وجود وضعیت حاکم در واشنگتن، کراکر چنین فکر می کند. برداشتی که او تابستان امسال از اوضاع کابل داشته است بسیار بهتر از زمانی است که در سال ۲۰۰۲ شاهد آن بوده است. در آن زمان وی به تشکیل و استقرار نخستین دولت بعد از طالبان در افغانستان کمک کرد.
کراکر می گوید: ‘اوضاع کابل بهتر از آن چیزی است که تصور می کردم. بزرگترین مشکل شهر ترافیک است. در دیگر استانها حتی قندهار شاهد ترافیک هستیم. اکنون کابل در مقایسه با بغداد که آن را در سال ۲۰۰۹ میلادی ترک کردم شهری است که زندگی کردن در آن امکان پذیرتر می باشد.’
کراکر می گوید، نیروهای طالبان نیز از جنگ خسته شده اند. ‘سربازهای افغان و نظامیان ما دریافته اند که شبه نظامیان طالبان از جنگیدن خسته شدند و حاضرند سلاح های خود را بر زمین بگذارند؛ به شرط آنکه مطمئن شوند که می توانند به طور کامل به جامعه بازگردند.
اما سفیر آمریکا در کابل شک دارد که بزرگترین جناح های طالبان که رهبران آنان در پاکستان حضور دارند به زودی حاضر به مذاکره جدی با دولت حامد کرزی رییس جمهوری افغانستان و یا با آمریکا باشند.
به اعتقاد او، نیروهای طالبان در نهایت کاهش خواهند یافت. ارتش ملی افغانستان، با وجود همه جناح بندی هایی که در آن وجود دارد هنوز هم در حال رشد است.
به گفته وی ، اما در این میان مساله تاسیس نهادهای سیاسی کارآمد در افغانستان در دوران ریاست جمهوری کرزی و ماموریت نظامی نیروهای نظامی آمریکا و ناتو که قرار است تا پایان سال ۲۰۱۴ به پایان برسد را با چالش های بزرگی مواجه می کند.
به همین دلیل کراکر در افغانستان است تا این کار را به اتمام برساند و مشارکت راهبردی بین آمریکا و افغانستان ایجاد کند تا بیش از سال ۲۰۱۴ دوام داشته باشد.